اضطراب و ترسها
نگرانی جدایی، ترسهای شدید، اضطراب مدرسه یا نشانههای جسمانی.
کودکان همیشه نمیتوانند مسئله را با کلمات توضیح دهند. ارزیابی حرفهای، رفتار، هیجان، رشد، شرایط مدرسه و رابطه والد و کودک را کنار هم میبیند.
نشانهای که در یک سن طبیعی است ممکن است در سن دیگر نیاز به بررسی داشته باشد. روانشناس کودک علاوه بر گفتوگو با والدین، از مشاهده، بازی، ابزارهای ارزیابی و در صورت نیاز اطلاعات مدرسه استفاده میکند.
هدف، صرفاً متوقفکردن رفتار نیست؛ بلکه شناخت نیاز پشت رفتار، تقویت مهارتهای کودک و کمک به والدین برای پاسخ مؤثرتر است.
نگرانی جدایی، ترسهای شدید، اضطراب مدرسه یا نشانههای جسمانی.
خشم، پرخاشگری، نافرمانی، قشقرق یا دشواری در بیان احساس.
افت عملکرد، بیانگیزگی، اضطراب امتحان یا نیاز به ارزیابی دقیقتر.
تعارض، قوانین خانه، مرزبندی و ساختن همکاری متناسب با سن.
شرح مسئله، تاریخچه رشد و شرایط خانه و مدرسه بررسی میشود.
ارتباط با کودک از راه گفتوگو، بازی یا فعالیت ساختاریافته شکل میگیرد.
در صورت نیاز، آزمون یا اطلاعات تکمیلی برای تصمیم دقیقتر استفاده میشود.
هدفها، نقش والدین و شیوه ادامه جلسات روشن میشود.
پاسخها برای آشنایی اولیهاند و جای ارزیابی تخصصی را نمیگیرند.
در بسیاری از موارد ابتدا والدین اطلاعات اصلی را ارائه میکنند؛ اما ترتیب جلسات بر اساس سن و موضوع تعیین میشود.
اگر موضوع به یادگیری، توجه یا رفتار مدرسه مرتبط باشد، با رضایت والدین ممکن است اطلاعات معلم یا مشاور مدرسه کمککننده باشد.
بازی یکی از ابزارهای ارتباطی است، اما انتخاب روش بر اساس سن، نیاز و ارزیابی متخصص انجام میشود.
سن کودک و موضوع اصلی را کوتاه با پذیرش در میان بگذارید تا متخصص متناسب معرفی شود.